"T'is van ons allemaal" - Sarah

Vandaag voel ik een impuls om iets te schrijven over een idee, iets wat bijzonder lang heeft zitten pruttelen. Gisteren tijdens een dagje bonding kwam het allemaal tot een kookpunt. Ik heb het voelen lostrillen en heb het er letterlijk uit geschreeuwd, voor ons allemaal.

 

Soms, wanneer we frustraties voelen, kunnen we eerst niet toegeven hoeveel boosheid daar onder zit. We kunnen slaan en schoppen en schreeuwen om bij het verdriet te komen, maar dat doen we eerder niet. 

 

Wat zouden de mensen denken. 

Waar ik het graag eens wil over hebben, iets wat ik echt al ongelofelijk veel heb horen zeggen de afgelopen jaren. Voornamelijk door mensen, net als ik, op het pad van zelf ont-wikkeling. En we zijn met veel. 

 

“Het is niet van mij.” Als we verdriet voelen, woede, een angst, .. We zijn in contact gegaan met iemand, ons sympathisch systeem pikt iets op en we komen thuis met één van die ongemakkelijke gevoelens. We blijven het voelen in ons eigen lijf. En we denken of zeggen tegenwoordig heel snel; “die zwaarte, die is niet van mij.” “Ik wil die niet ook nog eens dragen. “Ik voelde me net zo goed” T’was vast iets van die ander. Of t’is vast iets energetisch, zelfs de stand van de planeten kunnen we erbij halen om het te verklaren.

 

Ik wil hier vandaag heel graag even iets anders leggen. Wat als… het wél van jou is? Wat ik heel sterk voel; als het je raakt, dan is het OOK van jou. En ik zal er ook bij vertellen waarom. Ook al begrijp ik heel goed dat het zo kan lijken, als emoties bij je binnenkomen dat ze in verbinding met de ander geactiveerd worden. En ik weet ook dat sommige mensen meer oppikken van anderen, ik zie mezelf ook graag als zo iemand die gevoeliger is. En ja, het idee dat we dingen oppikken van anderen, helpt ons ergens ook begrijpen hoe we in elkaar zitten.

 

Nog een andere manier van kijken, die ons nog veel meer helpt om onszelf te begrijpen is; dat empathie of echt meevoelen met anderen, dikwijls is ontstaan als een vorm van coping. Wanneer we heel vroeg hebben moeten leren afstemmen op onze opvoedfiguren, ouders of leerkrachten. Tijdens ons socialisatieproces, waar we dikwijls al veel te vroeg in contact kwamen met betekenisvolle volwassenen die zich hebben moeten loskoppelen van wat ze voelen. In deze toch wel heel erg mentale, mechanistische maatschappij. Empathie of hooggevoeligheid, het zit niet zomaar even toevallig in je aard of genen. Je kan het aanleren én ook weer afleren. Je kan je ook leren afsluiten voor de gevoelens van andere mensen. Of je kan er op zijn minst leren mee om te gaan. 

 

En je kan het ook leren inzetten, als een heel erg grote, helende kracht.

 

We vergeten allemaal, constant, hoe veel ons lichaam vasthoudt waar ons bewustzijn niet bij kan, dus pas op met “t’is niet van mij”. Soms is het misschien iets pre-verbaal, iets wat we voelden in onze jonge kinderjaren, nog voor we er taal konden aan geven. Of zit het ergens diep in ons onderbewustzijn. We stopten het weg omdat onze omgeving er initieel niet mee om kon. Misschien botste er iemand tegen één van onze kernovertuigingen, of we delen een beperkende gedachte met de ander. Zo één waarvan ons verstand weet dat het niet klopt, maar er diep in zit geprogrammeerd. Zo eentje waar we liever niet mee identificeren. Die pijnlijke gevoelens die we zo erg graag bij de ander willen leggen. Soms weten we dat we iets projecteren, soms weten we het niet. 

 

En soms komen ze al van onze voorouders, is het iets intergenerationeel. Dan zou je inderdaad misschien kunnen zeggen “het is niet van mij”. Hoewel, het zit dan toch ook in jouw familiesysteem. Eén van jouw ouders, grootouders, of overgrootouders heeft het ook gevoeld doorheen zijn of haar opvoeding. Een bepaalde angst die werd doorgegeven. Een pijn die jij ooit hebt meegekregen, waar je misschien van af wil, maar misschien is het dan toch ook meer van jou dan je eerst zou denken. Misschien is het ook net die pijn, die je gebracht heeft waar je nu bent. Het kan zijn dat net dat voelen, ervoor gezorgd heeft dat je een band met jouw partner of beste vriend hebt kunnen opbouwen. 

 

Mogelijks heeft hetgene waar je zoveel weerstand tegen uitoefent, je alle richting in je leven gegeven.. 

 

In de epigenetica zijn er studies gebeurd, waarbij ratten generaties lang werden blootgesteld aan bepaalde omgevingsfactoren die traumatisch zijn, en waarbij werd vastgesteld dat deze ervaringen effect hadden op gedrag, gevoelens en gezondheid van meerdere generaties nakomelingen. 

 

En als jong kind, en dit is kennis die nog maar pas zijn intrede maakt in het collectief denken, die de klassieke ontwikkelingspsychologie amper heeft belicht; als kind voelen we het allemaal. Wanneer een baby zijn intrede maakt in deze wereld, voelt hij wat zijn moeder voelt. In de buik al leerde hij haar stem en na zijn geboorte fixeert hij zich op haar lichaamshouding en gelaat. Zoals Mattias Desmet zo mooi verwoordt: “de directe resonantie van het jonge kind met zijn omgeving leidt tot een merkwaardig, voor de volwassene nauwelijks nog voorstelbaar leervermogen. Het realiseert via zijn creatieve imitaties een soort symbiose met de moeder; het voelt erdoor wat zij voelt. Terwijl het de lachende gelaatsuitdrukking van de moeder overneemt, voelt het ook haar blijdschap; als het haar verdrietige gelaatsuitdrukking overneemt, erft het ook haar neerslachtigheid." Het jonge kind vloeit over in zijn omgeving. Er is nog geen ik of de ander.

 

En in die jaren, gebeurt ook de imprint van onze persoonlijkheid. We verwarren die maar al te vaak, met “onze aard” of wie we werkelijk zijn.

 

Mocht het niet van mij zijn, dan zou ik het niet herkennen ...

 

Ik kan het niet meer hebben over psychologie zonder te denken aan epigenetica, het prenatale of onderzoeken die gebeurden in de kwantumfysische tak. En al die rijkdom aan nieuwe kennis heeft me geleerd dat we niet kapot te krijgen zijn, wat de mensen ook mogen denken. Het zijn die ideeën die me hebben getoond dat we van ons hokjes- en diagnose-denken kunnen af geraken, dat we het niet meer nodig hebben. Ik deel het hier allemaal, omdat het me zoveel heeft gebracht.

 

Door te zeggen “het is niet van mij”, koppelen we ons los van onze emoties. We houden ze vast in ons onderbewustzijn. Ik suggereer hier vandaag en vanaf nu graag elke dag, draag er gewoon even zorg voor. Voor de passanten van emoties die de ander zo mooi bij jou heeft helpen lostrillen. Dan zal jouw systeem ze in zachtheid leren loslaten. Dan leren we ze ook allemaal samen dragen. Dan pas zal ons leven werkelijk lichter worden, iets waar we allen zo vurig naar verlangen.

 

Hoe mooi onze wereld er dan zou kunnen uitzien …