Gif-t - Erwan

De dagen worden warmer en lichter. Ik herken een verlangen om de natuurlijke cyclus te volgen en het jeugdige karakter van de lente te belichamen. Tegelijk voel ik de nood nog iets langer te blijven liggen in mijn warme nest. In mijn laatste schrijven benoemde ik een donkere winter, een periode van crisis waar ik ben doorgegaan. Mijn persoonlijke ervaring, mijn werk met cliënten en mijn tijd in Re-Member en de Open Hart Cirkels leert me dat periodes van crisis geen redenen tot paniek hoeven te zijn.  

 

Hoewel ik zo’n periode initieel vaak als overweldigend en destructief ervaar en ik nadien nood heb aan rust en herstel, zie ik steeds sneller hoe de crisissen die ik doormaak me ook altijd iets komen brengen. Vermomd als een uitnodiging tot verandering en bewustwording, brengt een crisis lijden en groei. Het oude brandt en dient als voeding voor het nieuwe. Klaar om gekoesterd te worden en vol vertrouwen te beginnen aan een volgende cyclus. Iedere crisis is een gif-t.  

Eerder deze maand mocht ik mijn werk als Kindertolk® voorstellen aan een crisisteam binnen de jeugdzorg. Een dankbare opdracht waar ik al een hele tijd naar uitkeek. Voor een groep ervaren psychologen en gezinsbegeleiders, geliefde collega’s van Sarah, kreeg ik de kans een visie voor te stellen die de rol van het kind in het gezin in een ander daglicht stelt dan dat we gewoon zijn te zien binnen de hulpverlening én in onze maatschappij. 

 

In plaats van het kind zelf te zien als probleem en oorzaak van lastig of zorgwekkend gedrag gaan we kijken naar wat het kind probeert te tonen. Ik gebruik graag de metafoor van de appelboom. Wanneer een appel aan de boom niet gezond is, dan ga je de boom onderzoeken, niet de appel. Als kindertolk geloven we dat wanneer de boom (de ouder) goed gedijt, ook de appel (het kind) zal gedijen. Zoals een appel een spiegel is van de boom is ook het kind een heldere spiegel van wat er (on)bewust in de ouder leeft. 

 

Wanneer een kind toekomt en ontwikkelt in de buik van de moeder is het volledig verbonden met de gevoels- en gedachtewereld van de moeder. Elke prikkel die de moeder opvangt ervaart het ongeboren kind evengoed. Ook tijdens en na de geboorte staat het kind nog volledig open en in verbinding met de omgeving. Alles, maar dan ook alles, komt ongefilterd binnen. Kwetsbaar en volledig overgeleverd aan de zorg en voeding dat het kind toegereikt krijgt.  

 

Iedere spanning, iedere onderdrukte emotie, elk verlangen draagt een energetisch signaal dat het kind opvangt. Niets gaat aan het kind voorbij. Baby’s en jonge kinderen hebben nog niet veel manieren om hun noden kenbaar te maken. Verschillende huiltjes voor verschillende behoeften en als daar niet aan tegemoet wordt gekomen, dan kan het kind niet veel doen. Eén van de meest effectieve methodes voor het kind om om te gaan met de té hoge spanning dat het ervaart is dissociëren.  

 

Het is snel gebeurt. Met de beste bedoelingen laten we een kind soms eens langer huilen. Terwijl het misschien gewoon nood heeft aan een liefdevolle knuffel. Het jonge kind tracht zijn overweldigende emoties uit te schakelen en verliest de verbinding met zichzelf. Als dit niet wordt opgemerkt en niet de nodige aandacht krijgt, wordt dit een onbewust patroon en komen er (later) overtuigingen om dit onderdrukken van emoties (pijn en verdriet), dit gemis, te verdoezelen. “Wenen is slecht.” “Ik moet alles alleen doen.” “Ik ben niet goed genoeg.” “Ik doe het verkeerd.” En ga zo maar door....  

 

Het gaat hem niet over het uitdelen van schuld want iedere ouder is ooit zelf een kind geweest, maar het gaat wel over het opnemen van verantwoordelijkheid. Hoe jonger het kind, hoe afhankelijker het is van de ouders. Kinderen weten nog niet hoe de wereld werkt. Afhankelijk van wat wij hen leren en hoe wij met hen en onszelf omgaan wordt hun wereldbeeld gevormd. Als we als volwassene onze emoties onderdrukken, waarom zou een kind het dan anders leren? Als we als volwassene de emoties van ons kind niet erkennen, hoe kan een kind dan gezond omgaan met wat het voelt?  

 

Hoe oud het kind ook is, uiteindelijk willen kinderen enkel dat volwassenen voor zichzelf zorgen, hun processen aangaan en de moed hebben om te erkennen wat er is gebeurd. Wanneer we stoppen met weglopen van onze pijn en écht durven voelen, pas dan kunnen we diep genoeg wortelen en de prachtige appelboom worden die we als zaadje droomden te zijn.  

 

     - Aan al mijn Verwanten