Burn-out - Sarah

Verruimd begrip van  burn-out. Er was eens, een jonge vrouw.. Een stroom van inspiratie die door kwam, ergens diep in de nacht. Wat had ze dat gemist. 2022 was een rollercoaster. Eigenlijk voelt haar leven als een aaneenschakeling daarvan, maar dat is maar hoe ze het nu ervaart. Er waren ook rustige periodes, periodes van slaap en afleiding, periodes waarin ze dacht dat het goed ging. 

Een dik half jaar geleden zat ze met haar broer Timo in een open groepsgesprek over burn-out. Hoe luidde de uitnodiging ook alweer? .. Ze dacht er achteraf aan, hoe ze er zat te verkondigen dat zij daar niet rap in zal belanden, in een burn-out. "Want zij kan goed luisteren naar de signalen van haar lichaam." "En zij laat misschien wel eens over haar grenzen gaan, maar over het algemeen kan ze die wel aangeven." "En ze houdt van haar job en haalt er veel voldoening uit" en blablabla. 

 

Hoewel al deze zaken wel kloppen, zag ze één ding over het hoofd. Ze mag nog wel haar droomjob uitoefenen, tal van mensen rond haar hebben gevonden (die er zeker en vast voor haar willen zijn), ze was heel erg goed geworden in zorgen voor zichzelf, op fysiek vlak al zeker .. Maar diep vanbinnen knaagde er iets, wat al gedurende haar gehele levensloop onder de oppervlakte van haar eigen succes zinderde. 

 

Ze voelde zich niet gezien. Niet gehoord. Niet erkend. 

En de angst voor die gevoelens, zorgt dat ze zichzelf maar half toonde 

 

Wetende nochtans, dat er geen enkel ander is die dat gevoel van erkenning bij haar kan wegnemen of het gebrek ervan kan opvullen. Ze heeft een heel netwerk aangetrokken die dat gevoel alleen maar sterker bij haar heeft aangewakkerd. Ze kende het al haar hele kindertijd, al generaties lang woekert die pijn. 

 

Haar mama kent hetzelfde verlangen. Het is net zo goed ook haar behoefte.

Haar broers en vader trekken het zich niet zo erg aan, of iemand hen begrijpt, of in ieder geval niet zoals zij dat doet. 

 

Maar wat heeft ze nu van hen te leren?

Van net dat paar ouders en die twee broers? 

 

Is zij, hier nu, om die moederkant met de vaderkant te verzoenen? Om het vrouwelijke en het mannelijke in haarzelf gezond in balans te krijgen..

 

Hoewel ze beseft dat het niet eens echt meer uitmaakt, of haar volwassen zelf gezien wordt.

Dat niemand het zelfs kán begrijpen, want ze staan niet in haar schoenen. 

Ze weet dat ze het alleen hoort te doen, zoals haar vader haar leerde en tegelijk weet ze dat we niet gemaakt zijn om het alleen te doen, zoals haar moeder haar leerde. Allebei even waar als onwaar. 

 

Dat zijn dan die twee kanten, die ze wenst te verzoenen. 

 

Wat een ander ook denkt of zegt?

Misschien maakt het dus allemaal niet uit of ze haar begrijpen of niet. En toch is het dat gevoel, dat ervoor gezorgd heeft dat ze helemaal opbrandde. Het doet er niet toe, of haar hoofd het snapt.  Het zijn haar levenslessen omdat zij ze heel sterk voelt. Haar hele systeem reageert erop. 

 

Waarschijnlijk ervaarde ze het al toen ze in mama's buik zat .. 

 

De burn-out is maar een hokje waar we het proberen in te steken.  Ze kan hier dan wel even opsommen wat er het afgelopen jaar aan vooraf is gegaan, maar het begint altijd al, veel veel vroeger. 

 

Ze heeft vanalles "bereikt", verworven, ervaren. Ze heeft gemorst, is gevallen en stootte haar hoofd. En hoewel het soms lijkt of alles afbrokkelt, er worden de hele tijd al heel wat zaadjes bij geplant. 

 

Bijvoorbeeld.. 

Exact een jaar geleden verkocht ze haar huis, dat zelfde huis waar ze helemaal alleen voor gespaard had, haar stabiele ondergrond.

Om heel wat redenen die anderen niet begrepen. Het was een gewaagde sprong in het onbekende. Het was een zonder weerstand-geen-groei-verhaal. Het kwam vanuit haar ego en ziel tegelijk. En toch ervaart ze sindsdien een financiële vrijheid en voelt ze zich rijker dan ooit. 

 

Ze was nog geen 2 maanden ervoor ook al veranderd van job. Opnieuw een opgeven van haar vertrouwde zekerheid. Ze werd crisisbegeleider in de geestelijke gezondheidzorg. Bewust in een systeem gaan werken waarin ze soms helemaal niet meer zoveel vertrouwen heeft. Heftig, zwaar, intens. Of ja, dat denken mensen dat het voor haar wel moet zijn. En toch haalt ze er ongelofelijk veel voldoening en ervaringen uit. Soms durft ze zelfs stellen, een soort van bewustzijn dat haar tegen vanalles en nog wat kan beschermen. Een vogelperspectief op deze grote, enge samenleving.

 

Ze startte dan ook nog, samen met haar partner, Erwan, een ontmoetingshuis op. Een plek voor verbinding, compleet vanuit vrijwilligheid. "Schat jezelf maar naar waarde, dachten de mensen." "Zou je niet beter wat meer genieten", in je "vrije tijd"?. En ze hebben gelijk. Maar toch is het, mede, door deze stap, dat ze haar waarde pas echt is beginnen ontdekken. Het is hier dat ze kan tonen wat het betekent om wel en niet gezien te worden. Het is hier dat ze alle geleerde lessen kan en mag delen met wie er nood aan heeft. Het is hier dat ze zich thuis voelt, aan geen enkel systeem gebonden of geen enkele druk om te presteren of verdienen,. 

 

Iedereen aantrekkend, van arm tot rijk, of mensen die denken dat ze arm zijn en dus niet te veel willen betalen voor "hulp", tot mensen die amper rondkomen en er hun laatste euro voor over hebben. 

 

Ze ging in een gemeenschap wonen, intussen zijn ze met 13 daar in huis. Ze leven en werken er samen, leren er samen, delen er samen. Althans dat proberen ze. Dat probeerde zij.

Hoewel sommigen benieuwd, misschien een beetje jaloers, om de financiële marge die zo'n beslissing biedt of omdat het een hele mooie villa midden in de natuur is geworden, maar vooral een stiekem verlangen bij mensen die zich eenzaam voelen. Alsof een community dat gevoel dan bij je zal wegnemen.. De meesten zeggen echter; "ik zou het niet doen". "Liever jij dan ik" "Zie maar dat je hier geen spijt van krijgt". 

 

Dan ook nog, een zoveelste relatiecrisis. Ze beseft, weer maar eens, de verlatingsangst die er nog zit. Als hij wankel komt te staan, dan duurt het niet lang totdat zij ook crasht. Dit is haar mokerslag, telkens weer. En als hij terug komt, bouwen ze zichzelf en elkaar weer op. Niet helemaal gezond. Co-dependancy, zegt men, erg snel. En toch is het ook dóor die afhankelijkheid, dat ze heeft ingezien, dat ze niet langer afhankelijk wil zijn. Dat ze beetje bij beetje leert, om voor zichzelf, eerst te zorgen. 

 

Het is hierdoor dat ze ziet, hoe onverbonden ze wel niet was... 

 

Zo beïnvloeden we elkaar, de hele tijd. Er is geen begin noch einde aan. Geen goed of fout. 

 

Zowat al haar familieleden, krijgen het heel erg moeilijk, sommigen worden fysiek of mentaal "ziek".

Haar broer heeft geen huis meer.

"Pas maar op dat je niet weer de redder gaat spelen, te veel verantwoordelijkheid opneemt, denk maar vooral aan jezelf." Adviseren ze snel. 

 

Ze vervreemde, al van voor de community, van haar gekende omgeving, want in een vorige rollercoaster was haar hele netwerk er één van feesters en vluchten. Vrienden vielen weg. Ze ging in een tegenreactie, naar al wie verslaafd is. Ze kreeg er een zesde zintuig voor. Dat valt niet mee, in een maatschappij waarin iedereen wel aan iets verslaafd is. Elk ego-excuus, alle onzuiverheden in anderen hun spreken, het kleinste schijnbaar schadelijke gevolg, .. Die merkt ze op. Wat zuigt dat energie. 

 

Hoe is ze er in Godsnaam in geslaagd om er zo'n chaos van te maken? Dat denkt ze dan de hele tijd. 

 

Heeft ze spijt?

Nooit. .. 

 

Ze is vooral moe. 

Haar spieren en gewrichten doen pijn. Ze heeft nachtmerries. Is angstig. Ja, dat wel. 

 

Ze heeft haar visie nu wel scherp. Weet wat ze wel en niet meer wil. 

 

En ze weet ook, het is niet door die chaos die ze heeft gecreëerd, dat ze het niet meer kon bijhouden. Het is het gevoel niet gezien, gehoord, erkend te worden dat haar genekt heeft. Een gevoel dat al heel lang in haar zat. Overtuigingen die haar zo hard gespiegeld werden, dat ze niet anders meer kon, dan vertragen. 

 

Dus dan neemt ze de beslissing om te rusten. Dan beseft ze dat het nodig is. Dat is een geschenk. 

Het uitleggen op haar werk niet eenvoudig, ook al ging dat heel erg makkelijk, in de sector waarin ze zit.

Ook dat, een geschenk. 

"Ik ben niet in burn-out, zei ze. Ik ga rusten, voor het zo ver komt."

De dokter erin meekrijgen, op amper een kwartiertje tijd. Een dokter die ze niet echt kende, want ze was "nooit ziek". 

Ook niet gemakkelijk, maar daarom niet minder een geschenk. 

Gelukkig beschikt ze, over alle juiste taal. 

 

Het vertragen was geen evidentie. Van crisis/spoedteamwerker in volle rust. Toch nog met net voldoende prikkels en uitdagingen om er zinvolle dagen van de maken. En ze mist haar job. 

Durven voelen in elk moment wat haar lichaam nodig heeft, en verwerken. 

 

Durven verwerken. 

 

Weerstand en frustraties doorvoelen in haarzelf. 

Boosheid toelaten en verwelkomen. Boosheid die ze lange tijd niet heeft willen voelen. 

Tijd nemen om in zichzelf te kijken, zichzelf af te vragen waarom de dingen haar zo diep raken. 

Voelen, voelen, voelen. 

 

Dat begint allemaal te lukken. Maar de gedachten en emoties rond niet gezien zijn, dat gaat niet zo snel weg. Ze wenst zichzelf te leren zien. Ze spreekt al, van voor de Covid-crisis, dat ze het vertrouwen in zichzelf en het leven zal herstellen. Begin er maar aan. Ze weet al langer dat, ze de erkenning die ze zo krampachtig buiten haar heeft gezocht, aan dat kleine kindje in haar hoort te geven. Al een hele tijd inziende, dat ze nog zoveel mensen rondom haar mag zoeken en vinden, ze zal zich METEEN moeten tonen, wil ze dat ze haar ook zien. 

 

Geen maskers. Geen muren. 

Beseffen dat er dan een hoop instant al wegvalt, wat al de hele tijd gebeurt.

Dat er nog meer zullen volgen. 

Dat er misschien niemand meer overschiet, niemand echt, zo lang ze het zichzelf niet heeft leren geven. 

Het is onvoorstelbaar hoe lang ze deze wijsheden van authenticiteit en echt verbinden al loopt te verkondigen. En tegelijk haar waarheid niet sprekend, delen verstoppend, afstandelijk zijn. 

 

Nu  ze heeft al heel wat puzzelstukjes gevonden, en ze weet dat het tijd kost. Het kan niet meer anders, ze wil het kost wat kost voelen, elk moment van de dag. Ze zet twee stappen terug en eentje vooruit. Ze klimt het dal uit, maar niet meteen weer de berg op. 

 

Wat ze aan het ontdekken is, is prachtig. Het is de pijn van niet gezien-erkend-gehoord, die haar ook heeft geleerd om zichzelf te tonen. In al haar kwetsbaarheid. Hoe echter ze zich toont, hoe dichter ze bij haar kern geraakt, hoe dieper de liefde die ze in zichzelf kan oproepen. Die liefde die er al de hele tijd gewoon is. 

 

Die liefde die een nieuw netwerk zal aantrekken. De stap terug, is het verbinden met haarzelf, om weer ten volle in verbinding te kunnen gaan met de ander. 

En niet andersom. 

 

Eén stap achteruit. Twee-en-twintig stappen vooruit 💭🙂