Een maandje offline - Sarah

Hij heeft zijn vader gemist, dus krijgt 'm op bezoek, een hele authentieke versie. Een weerzien zo zacht, liefdevol. Hij noemde zichzelf de eeuwige twijfelaar, hij werd de eeuwige twijfelaar. En vond de daadkracht in zichzelf.

Dan komt er zoooveel beweging! 

 

Mijn tarzan, 

hoe hij voor me zorgt. 

Hoe hij me voor mezelf laat zorgen.

 

Ik schiet weer in het piekeren, maar hij straalt uit dat alles goed komt.

 

We maken relatiecirkels, in een schrijvershut aan een prachtig meer. Op kampeertrips die half als een vlucht en half als een nood voelen. Die bevestigen hoe onze licht- en schaduwkanten elkaar aanvullen. Hoe mooi de symboliek.

 

En we zien, nog een laagje dieper, hoe deze donkere zomerperiode precies is wat we nodig hebben. Steeds op het juiste moment. Nu, om meer heel te worden.

 

Nog een donkere zomer.

Net zoals vorig jaar. 

Dat past niet bij verlof en vakantiefoto's; veranderingen, verwerken, ziektebriefjes, onderzoeken, hardnekkig zuiveren, slapen, vertragen, verstillen, ..

Bewegingen die ik al kende 

Maar ook bewegingen die ik niet genoeg gemaakt had; neen zeggen, mezelf isoleren, beschermen tegen alles en iedereen.. Vooral het vertragen. Echt vertragen. 

 

Ik DACHT dat ik er goed in werd.

 

Na 1 jaar "rust"verlof. Voltijds, halftijds en terug voltijds. Of ja, een poging tot. En het voelde even alsof ik weer helemaal opnieuw te beginnen heb, wanneer ik ontdekte dat ik ziek ben. Of, wat was ik ontvankelijk voor ziek geworden.. Een parasiet " iets wat mijn voeding neemt, niet zonder mij kan leven." Een energie die ik wel kende, "buiten mij". Vandaar die burn-out diagnose die ik mezelf gaf. Waarbij het wrong als ik het uitsprak. 

 

Ik wil, nog steeds, niet meedoen met die labels. Teveel misverstanden.

Ze dekken nooit de lading.

 

Gelukkig weet ik intussen al een hele tijd, dat ziekte een geschenk is. Althans, wanneer je durft luisteren naar de boodschap. 

 

En mijn lijf weet, wat m'n ego tracht te verbergen.

 

Dus voor degenen die me volgen, ik heb nog een beetje meer tijd nodig. K'ben moe van het moe zijn.

 

En ik blijf ook vertrouwen.

 

Dat dit mijjn grootste geschenk tot nu toe wordt.. Of neen, is. 👾🤍