Terugblikken .. - Sarah

Elk jaar tussen Kerst en Driekoningen zijn er de 12 heilige nachten. Een tijd waarin de natuur en de tradities ons uitnodigen om het werk neer te leggen, te reflecteren op wat er is geweest en al dromend een blauwdruk voor het nieuwe jaar te ontvangen. In de natuur zie je dat de bomen nu echt kaal zijn. 

Ik heb het werk al langer neergelegd, of "hij" mij. Extra veel tijd om terug te blikken en te dromen dus. Deze leerschool van het leven, in een maatschappij waar leerschool soms veel geld kost, is meer waard dan al mijn diploma's samen. En dat meen ik oprecht. 

 

2023, het is bijna een cliché geworden, om te zeggen dat het intens is geweest. Er gebeurde veel, in de leegte. De buitenwereld draaide door, aan 120km/u. En ik, hier in het landelijke Mont de l'Enclus, ben eindelijk helemaal stil gevallen. Weeral. Het is enorm uitdagend geweest om hierin te blijven staan, in het plat liggen en precies voldoende weer recht komen en bewegen. Ik spreek er al lange tijd van, ik weet het. 

 

Het werk neerleggen was één ding. Sommigen herinneren zich misschien ook die worstelingen. Ik heb de geestelijke gezondheidszorg bedankt, en vaarwel gezegd. En het voelde heel erg kloppend en klaar. 

 

De grootste uitdaging? Ergens deze zomer de definitieve beslissing. Geen zuivel, gluten, suiker, alcohol, .. Niets, nergens, ... Twee liter water per dag en consistent de nodige probiotica, supplementen en tincturen. Hoe zuiver als dit, voor velen als extreem aanvoelt. Ik heb tot in de diepte van mijn zijn geleerd waarom. Geliefden blijven weg, in plaats van steun, wordt er vanalles opgedrongen, weerstand geboden, komen er discussies. 

 

Alle relaties onder druk, wanneer ik stopte met me aan te passen en te veel geven. Eerst hield ik mensen zelf op afstand, ook om hen mijn innerlijke strijd te besparen. Intussen is er een kloof. Ik weet niet goed of ik ze nog wil dichten. 

 

Mijn relatie met Erwan, ook onder druk. Terwijl hij zichzelf in de wereld zet en ik even een compleet ander doel, genezen. Wat soms, bij gebrek aan energie, wel eens voelt als doelloosheid. En wanneer partners elk door hun eigen intense processen en traumaresponsen gaan ... 

 

Het onbegrip van mijn geliefden, ik heb er mee te dealen. 

 

Ik kon al lang niet meer om met de excuses die we onszelf wijsmaken, hoe we anderen en onszelf veroordelen voor bepaalde keuzes of overtuigingen, ik kon niet meer om met buitensporig vluchtgedrag onder het mom van "genieten" en "onszelf een pleziertje gunnen", in mijn ogen ten koste van onze planeet. Terwijl de media, zeker niet vanuit zorg voor mens of milieu, het alleen nog over oorlog heeft. Ik kon niet om meer met de oorlog in mezelf, toch zeker niet in interactie met anderen. 

 

De pendulum-swing na een verleden van één en al verslaving rondom mij; verslaving in de familie, vervolgens in mezelf, in mijn vrienden, mijn partner, ... Ik wil terug in het midden geraken, ben het slingeren beu. De angst voor grenzen en verantwoordelijkheden. De onveiligheid, in het netwerk, dat ik helemaal zelf heb aangetrokken. En dan daarvan bewust worden en alle trekkracht laten voor wat het is, zodat ik op mijn eigen plek kan gaan staan, stevig en geankerd. Zodat de fontein terug mag stromen. Ja, systemische wetten, die heb ik intussen ook geleerd. 

 

Ik besefte dat alle verbindingen, gebaseerd op "samen een wijntje en een hapje", geen echte verbindingen waren, nog maar eens. Dat doet nog steeds pijn. 

 

Ik noem mezelf al lang geen "veganist" meer, zie mij liever als een bewuste eter. Daar zit minder lading op. Drugs en alcohol horen daar sowieso niet meer bij. Ik zou willen dat er een naam voor zou bestaan, want t'is een hele uitleg. Ik zou de essentie willen kunnen pakken, zonder teniet te doen wat eraan vooraf is gegaan. Ik kan vanalles vertellen over de tabaks- alcohol-, vlees, en visindustrie of over de impact van geraffineerde suikers. Ik ga jullie daarvan besparen. Dat doe ik enkel nog als het me gevraagd wordt. 

 

Nu, het is wel gelukt, 3,5 maanden zonder valsspelen, en ik ben daar blij om, niet van plan om nu te stoppen. En niet omdat het moet, maar omdat ik het wil. 

 

Ja, deze diagnose heeft me wel geholpen. Lyme en ik zijn echt vriendjes geworden. We zouden natuurlijk niet moeten wachten tot we ziek worden,  zeker in tijden van zelfontwikkeling, spiritueel bewustzijn en zelfliefde. Of ervan uitgaan dat we niet ziek gaan worden, de extreme vervuiling op wereldschaal in rekening brengend. Hoewel ik het nieuws niet volg, heb ik al genoeg gemerkt hoe gevoelig deze thema's liggen. Ik ben geen "klimaatactivist", geen "ontkenner", geen "complotdenker", ik spreek alleen maar over wat voor mij juist voelt. Ik wil ook helemaal niet meer oordelen over hoe een ander het anders doet. Ik heb het zo gehad daarmee. Ook niet als ze eerst over mij oordelen. Ook niet als ik het moeilijk of zwaar heb. Ik wil niemand meer overtuigen, gewoon een ervaring delen. 

 

Eenmaal voorbij de honger en de dorst, stopt het slaafse en komt er een innerlijke vrede. En zooooveel meer diepgang en voeling. Zo veel meer echtheid. Dat is wat ik wil delen. Het is één van de moeilijkste dingen die ik ooit heb geprobeerd. Een worsteling die uitsluiting, wantrouwen en heel erg veel eenzaamheid met zich meebrengt. Die laat zien hoe het er in onze maatschappij aan toegaat. In de supermarkt, in de vriendenkringen, op familiebijeenkomsten, het werk, overal. Maar het is geen pad waar ik een moment spijt van heb, eerder een logisch stukje van mijn missie. Mijn hele leven heeft me tot hier geleid. Vastberaden ben ik, om dit meester te worden. En in 2024 zal het makkelijker gaan en in 2025 nog makkelijker. 

 

Ik wens jullie allemaal een terugblik zo grondig en diepgaand als de mijne, kan het alleen maar aanraden. Het helpt geleerde lessen integreren. Het zet een focus op wat anders mag. Het laat ons zien, hoeveel ballast we al hebben losgelaten. Neem er je dagboeken en notitie's bij, scrol door je berichten of foto's, .. Er gebeurt zooooooveel, op een jaar. Ik verwacht nu niet zomaar dat het volgende "licht en liefde" zal zijn, maar wel veranderingen die lichter maken. 

 

We krijgen niets wat we niet aankunnen 🤍

 

* Zo blik ik terug, op een vermoeiend jaar, een eenzaam jaar. De feniks in mij nog steeds voelend. En ik wil zeggen dat ik beschikbaar ben, voor al wie met chronische ziekten en voeding worstelt. 

 

En voor degene die het zwaar hebben zoals ik, vergeet niet, een bloem gebruikt het licht én donker om te groeien 🙂